สีทันดร

(ภาพจาก http://suwatart.blogspot.com/2008/11/blog-post.html)

๏ ดวงดาริกาคล้อย………ศศิลอยสล้างสม
งามง่ายไถงคม…………..อภิรมย์ฤดีกาล
ดั่งบุญพระคุณครู………..นรผู้เจริญญาณ
เพียงเพ็ญพธูพาน………..พิศแม้นผิแม้นตรู

๏ เย็นยามโพยมยวล…….ตะละนวลพะนอดู  
ดั่งคุณพระคุณชู…………..สิแนะนำ ณ เนืองเนา
นวลนวลพระโฉมจันทร์…..บ่มิทันมิเทียมเงา
แสงคุณคุณูเย้า……………ฤยะเยือกยะเยียบเย็น

๏ สูงส่งแสดงแสง…………ก็เพราะแรงพบูเข็ญ
เหนื่อยยากและลำเค็ญ……ผิอุทิศมิปิดบัง
เดือนยามพระหามเยือน…..พละเหมือนจะเลือนลาง
ลอยเร้นพระพายพราง…….ณ มหาพระหารัณย์

๏ ขอครูประสพสุข…………บ่มิทุกข์มิโศกศัลย์
สมดั่งถวิลพลัน……………..และนิราศ ณ โรคภัย ๛

หมายเหตุ
พบู ๑  (กลอน) น. กาย, ตัว. (ป., ส. วปุ).
พระหาม, พระฮาม  (กลอน) น. เวลาเช้ามืด. (ข. พฺรหาม).
พระหารัณย์  น. ป่าใหญ่. (ป. พฺรหา + ส. อารณฺย).

ลักษณะงานประพันธ์
เขียนด้วยอินทรวิเชียรฉันท์
เนื้อหาเป็นการบรรยายถึงพระคุณของครู ซึ่งเปรียบดั่งเป็นพระคุณที่สาม

พระพายกรายกรีดน้ำ…………..เนิ่นนาน
แหน อกเรียบอุทกธาร………….ใฝ่เฝ้า
เย็นลมโบกพัดพาน……………..ผิวแผ่ว
บุญบพิตรปกเกล้า………………เกศคุ้มกระหม่อมสยามฯ

ทิวทัพลับกี่ริ้ว…………………….ลิบแนว
พลพรั่งพร้อมเพียรแจว ………..จุ่มจ้ำ
ระยิบระยับตะวันแวว……………ยอส่อง  ชลเฮย
แว่วแว่วเพลงเห่ย้ำ………………อกครื้นสะอื้นครวญฯ

สุพรรณหงส์ทรงพู่ช้อย………….ชายชล
ทูลละอองธุลียุคล……………….จากฟ้า
เผด็จบาปเบิกบุญบน…………….พิภพ
โพธิสัตว์ปัดเป่าหล้า……………..หลีกเร้นลุ่มหลงฯ

ปางเสด็จสู่ด้าว………………….โดยชล
โลกลุ่มดังโมกข์มนต์……………สะกดก้ำ
เลือนรอยสุริยน………………….ย้อนลับ
บารมีพระเลิศล้ำ…………………รื่นรี้นอุราสนานฯ

อันนาบุญแม่นแม้………………..ภูวดล
บุญปลูกย่อมยังผล……………….หว่านไว้
ทูลพระสถิตย์บน………………….นรภพ  เนานา
ขอพระชนม์พระขวัญไท้………….มั่นร้อยปีปลายฯ

หมายเหตุ
ก้ำ  (โบ) น. ด้าน, ฝ่าย, ทิศ.
โมกข-, โมกข์ ๑  [โมกขะ-] น. ความหลุดพ้น, นิพพาน. (ป.; ส. โมกฺษ).

ลักษณะงานประพันธ์ เป็นโคลง
เนื้อหาเป็นการบรรยายบรรยากาศที่ประชาชนเฝ้ารอรับเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในคราวที่เสด็จทางชลมารค ด้วยความสำนึกในพระบารมีคุ้มเกล้าคุ้มกระหม่อม

ปลักมนุษย์

ปลักมนุษย์ฉุดฝังรั้งเราไว้
รั้งจนใจมืดมนจนเสียหาย
อย่าจมปลักกับความชั่วจนตาย
เหมือนกับควายชื่นชมตมปลักเอย

เขียนโดย สีทันดร
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

มิสมหวังดังแม้นมโนหมาย
มิคลอนคลายมุ่งมั่นมิหวั่นไหว
มิอาจปล่อยลอยล่องเหมือนท่องไป
เฉกน้ำไหลเรื่อยเฉื่อยเปลือยเปล่าปลง

ชีวิตตนคนแท้แม้พลาดหวัง
ชีวิตยังยืนหยัดชัดประสงค์
มิปล่อยให้ใจกายมลายลง
เช่นผวยผงพัดพริ้วปลิวปลายลม

ชีวิตนี้มีเพื่อเอื้อสนอง
เพิ่อผลผองธรรมะละขื่นขม
ใช้ชีวิตลิขิตค่าน่าภิรมย์
ดีกว่าตรมจมปลักจักเปล่าดาย

เขียนโดย สีทันดร
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย